IMG_1988.JPG

Hoi!

Welkom op ons reisblog. Tijdens onze reis houden we jullie hier op de hoogte van onze belevenissen. Veel leesplezier!

Mariska’s partner Tjaart is het af en toe helemaal zat met al die vrouwen aan boord

Mariska’s partner Tjaart is het af en toe helemaal zat met al die vrouwen aan boord

Beste verstekelingen (want dat zijn jullie als je stiekem de Linda van je vrouw leest), 

Ik ben Tjaart, Mariska’s partner en lees nu al zeven maanden hoe mijn vrouw jullie vrouwen vermaakt met haar observaties. Ik heb mijn vrouw ervan overtuigd dat het tijd is om jullie de ongecensureerde waarheid te vertellen over MIJN leven aan boord van een vrouwenboot.

In een kleine 40 jaar verzamelde ik ruim 5 meter zeilboeken. Over avontuurlijke tochten van mannen met illustere namen als Robin Knox Johnston en Bernard Moitessier. Helden die in weer en wind overeind blijven en die elke technische tegenslag met een enorme dosis inventiviteit te lijf gaan. Ik wilde ook zo’n man zijn. Ik was ervan overtuigd dat mijn manzijn tijdens zo’n tocht zijn hoogtepunt zou bereiken. Hoe anders is de realiteit.

Fascinatie voor techniek

Ik krijg regelmatig het verwijt naar mijn hoofd geslingerd dat ik ‘alleen maar met techniek bezig ben’. Een deel van mijn mannelijkheid ontleen nou eenmaal aan technisch onderhoud. Elk klein tikje wordt door mij aangegrepen om minimaal vier uur over het motorblok te hangen.

Om vervolgens indruk te maken op mijn vrouw, strijk ik met mijn handen over het motorblok en smeer mijn zwarte handen over mijn borst teneinde duidelijk te maken dat het zojuist opgeloste probleem alleen met bovenmenselijke inspanning opgelost kon worden. Dan peddel ik met het SUP-board stoer naar het strand, ga in een hangmat hangen, val in slaap (het was warm in de motorruimte) en vervolgens krijg ik het verwijt naar mijn hoofd geslingerd dat ik geen zandkasteeltjes met de kinderen bouw!

Windvaan vertroetelen

Dan mijn fascinatie voor de windvaan (een soort roer dat de boot stuurt met behulp van de wind) die ik met veel liefde vertroetel. Ze is mijn ballerina aan de spiegel van ons schip. Ze laat frivool, uiterst vrouwelijk en onvermoeibaar onze boot beheerst dansen over de golven. Elk klein piepje aan haar been maakt grote verontrusting in mij los. Als ik haar vervolgens met veel pijn en moeite van haar ongemakken heb bevrijd waardoor ze onze boot weer veilig en moeiteloos naar het volgende tropische eiland stuurt, geeft mijn vrouw mij onverbloemd te kennen dat ze de zalvende verzorging die ik de windvaan heb toebedeeld graag ook meer op zichzelf toegepast zou zien.

Oeps, leeftijd verkeerd geschat

Mijn technische scholing en exacte inzichten ten spijt, ben ik buitengewoon slecht in het raden van leeftijden. Met een borrel teveel op noemde ik D. van de C. vriendschappelijk ‘een generatiegenoot’, waarmee ik de onvergeeflijke fout beging haar leeftijd met minstens tien jaar te verhogen. Daarmee ben ik voorgoed van de radar af van D. Mijn vrouw heeft mij daarop fijntjes verduidelijkt dat er twee zaken zijn waarover je nooit moet gissen bij een vrouw: haar leeftijd en een mogelijke zwangerschap. En dat terwijl ik smul van al die vrouwelijke rondingen.

Casanova van de Carieb

Als het me allemaal teveel wordt, spoed ik mij in de bijboot naar de M., het schip van vriend G., de ‘Casanova van de Carieb’. Daar kan ik mij tussen de andere mannen die hun vrouwelijke bemanning af en toe ook helemaal zat zijn, laven aan de verhalen van G. over zijn meest recente verovering. En de belevenissen van S. van de A. die besluit zijn ballen alvast te scheren als aantrekkelijke zeilster B. op de C. voorbij komt. Overigens tevergeefs want G. ging er mee van door. 

Ankeren achter kaap kont

Nu lijkt het alsof het alleen maar kommer en kwel aan boord is. Laat ik een nuance optekenen. Er zijn schippers die van mening zijn dat de enige plek voor een mooie vrouw met ontbloot bovenlijf aan de boeg is. Ik prijs mezelf dan toch gelukkig met mijn vrouwtje (mijn vrouw vermoordt me om dit woordgebruik) dat aan boord haar mannetje staat. En elke avond voel ik haar zalige billen tegen mijn buik. ‘Ankeren achter kaap kont’ zoals mijn goede vriend M. dat noemt.

Schrale troost vind ik tot slot in het feit dat bij het in- en uitklaren bij de autoriteiten altijd maar één naam belangrijk is, namelijk die van de schipper. En dat ben ik toevallig. Dus zonder mij geen vrouwenboot. Mannen, hou vol!

Groet van jullie schipper Tjaart

 

Brief aan onze lieve mede Texelaars

Brief aan onze lieve mede Texelaars

Lindes presentatie voor de Wereldschool over de jungle van Suriname

Lindes presentatie voor de Wereldschool over de jungle van Suriname